Τα Αντικλείδια...

Μέσα σε έναν Ιούνη  άλλαξε ρότα το καράβι και έγειρε πάλι μέσα σε ενα Ιούνη  της ζωής μου το κανάλι άλλαξε.  μέσα στη πηγή βρήκα ενα κοχύλι

βρέχει όνειρα και ελπίδες βρέχει δάκρυα και χαμόγελα βρέχει (;)

Αίσθηση καλοκαιρινής δροσιάς και ρομαντισμού αποπνέει η νύχτα Το φεγγάρι ολόγιομο λάμπει ψηλά στον ουρανό και εγώ με το μαξιλάρι αγκαλιά και τα μαλλιά ανακατεμένα ξαπλώνω στις σκέψεις μου.

Καλοκαιρινή ματαιότης γέμισε τον κορμό μου. Φυσάει αεράκι ζεστό . Κάθομαι στο γραφείο και ακονίζω τα μολύβια για μάχη. Η ζέστη με χτυπάει γλυκά στη πλάτη. Ισα-ισα για να με ξυπνάει.

            Μέσα από την συγγραφή γεννιέσαι απο την αρχή. Ανανεώνεσαι. Φωνάζεις. Γελάς. Ξεσπάς. Είναι η δεύτερη φωνή σου. Μια φωνή που δεν ακούγεται, αλλά την διαβάζεις. Κάνεις τον ήχο λέξεις και μιλάς χωρίς λαλιά. Και όταν αρχίζεις μια ιστορία, ένα διήγημα, ένα άρθρο, νιώθεις ότι καταγράφεις μια πτυχή του εαυτού σου. Θέλοντας και μη, πάντα όταν γράφεις βγάζεις και ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου, και το δανείζεις στον αναγνώστη σου.

          Τα βλέφαρα της ανοιγοκλείνουν βιαστικά σαν καρικατούρες μιας ζωγραφιάς με ζωηρά χρώματα          Τα μάτια της αποστηθίζουν ένα όμορφο δειλινό σε μια μαγευτική παραλία που γερνάει          Μαλλιά που μοιάζουν με κορδέλες που παλεύουν με το αεράκι          Χέρια που έχουν μουλιάσει από το παραπανίσιο μπλε της θάλασσας          Πόδια που περπατάνε αργά μέσα στο νερό όπως ακριβώς στο όνειρο που πασχίζεις να τρέξεις          Στην πλάτη οι ηλιαχτίδες καίνε και λαχταρούν να δουν Μια κόρη είναι στην αγκαλιά της θάλασσας ερωτευμένη με ένα κύμα

                     Σε ένα χαρτί τσακισμένο ζωγραφίζω και μετρώ τις μέρες, τις ώρες τις χοντρές και τα αδύνατα λεπτά που περνάνε από μπροστά μου και με σπρώχνουν. Γελάνε δυνατά καθώς έχουν βαλθεί να νυστάζουν για ώρες. Άδικα τα διαχωρίζω με ότι δύναμη έχω, είναι εκεί κολλημένα χωρίς να με κοιτάζουν. Ανοίγω το ράδιο και ακούω ένα τραγούδι. Οι νότες μου χαϊδεύουν τα μαλλιά και μου τραγουδάνε στοργικά. Τις κερνώ ένα χαμόγελο και αυτές μου περιγράφουν με χρώματα ένα σωρό ιστορίες που σου μοιάζουν. Δεν σε ξέρουν δεν σε έχουν δει και με ρωτάνε. Μια φωτογραφία. Εκεί σε βλέπω, εκεί σε αγκαλιάζω. Και τα δυο τα βλέμματα μας, τα παίρνουνε οι νότες και τα κάνουνε τραγούδι.        

           Το άρωμα σου ποτέ δεν θα το ξεχάσω.