Ψαχουλεύοντας τα παλιά μου βιβλία και τετράδια...ένας σελιδοδείκτης μου θύμισε...μου θύμισε ένα διήγημα του Αντώνη Σαμαράκη, που ήταν γραφτό να ξαναδιαβάσω. Με άγγιξε εκείνο το διήγημα, μου θύμισε την ανθρωπιά, την ελπίδα, αλλά και τις παρωπίδες του ακραίου, του εθισμένου, του μηχανικού ανθρώπου. Πολλά τα νοήματα και οι συμβολισμοί, τόσα όσα και τα συναισθήματα που σου δημιουργεί διαβάζοντας το. Το διήγημα αυτό σε εισάγει στην κρυμμένη ισότητα, την εκλεπτυσμένη μελαγχολία και την απλότητα της φύσης που εμείς την κάνουμε περίπλοκη. Είναι ένα διαχρονικό διήγημα που ίσως έχουμε ανάγκη να θυμηθούμε τις ευαίσθητες αυτές μέρες.... ...
κάθε θέμα..κάθε λέξη...καθε τελεία...ίσως, ενα ασημένιο αντικλείδι που ξεκλειδώνει σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμους...