Τα Αντικλείδια...

Μέσα σε έναν Ιούνη  άλλαξε ρότα το καράβι και έγειρε πάλι μέσα σε ενα Ιούνη  της ζωής μου το κανάλι άλλαξε.  μέσα στη πηγή βρήκα ενα κοχύλι

βρέχει όνειρα και ελπίδες βρέχει δάκρυα και χαμόγελα βρέχει (;)

Αίσθηση καλοκαιρινής δροσιάς και ρομαντισμού αποπνέει η νύχτα Το φεγγάρι ολόγιομο λάμπει ψηλά στον ουρανό και εγώ με το μαξιλάρι αγκαλιά και τα μαλλιά ανακατεμένα ξαπλώνω στις σκέψεις μου.

Καλοκαιρινή ματαιότης γέμισε τον κορμό μου. Φυσάει αεράκι ζεστό . Κάθομαι στο γραφείο και ακονίζω τα μολύβια για μάχη. Η ζέστη με χτυπάει γλυκά στη πλάτη. Ισα-ισα για να με ξυπνάει.

    Το κοντομάνικο μπλουζάκι αρχίζει να κρυώνει μόλις βγαίνεις έξω. Είναι και αυτή η μυρωδιά της πρωινής πάχνης-άχνης που προμηνύει μια δροσερή μέρα. Τραγούδια με έναν ήρεμο νοσταλγικό τόνο με χαμηλά τέμπο σου λένε ότι μια εποχή με μπόλικη συννεφιά θα σε επισκεφθεί. Είναι Σεπτέμβρης.     

 Εκεί που περπατούσα σε ενα δρόμο με πολλούς πάγκους τυλιγμένους με μόχθους, όπως πολλοί..κοιτούσα γύρω μου και έψαχνα υλιστικές ευτυχίες πλασμένες με δήθεν ανάγκες τσάντες, ρούχα, κοσμήματα, και καλά τρόποι να χαρείς

          Τα βλέφαρα της ανοιγοκλείνουν βιαστικά σαν καρικατούρες μιας ζωγραφιάς με ζωηρά χρώματα          Τα μάτια της αποστηθίζουν ένα όμορφο δειλινό σε μια μαγευτική παραλία που γερνάει          Μαλλιά που μοιάζουν με κορδέλες που παλεύουν με το αεράκι          Χέρια που έχουν μουλιάσει από το παραπανίσιο μπλε της θάλασσας          Πόδια που περπατάνε αργά μέσα στο νερό όπως ακριβώς στο όνειρο που πασχίζεις να τρέξεις          Στην πλάτη οι ηλιαχτίδες καίνε και λαχταρούν να δουν Μια κόρη είναι στην αγκαλιά της θάλασσας ερωτευμένη με ένα κύμα

       Μια πανέμορφη πριγκίπισσα κάποτε καθώς περπατούσε αμέριμνη στο δάσος, δεν πρόσεξε, σκόνταψε πάνω σε ένα μεγάλο ξύλο και έπεσε. 

Κάθισα να γράψω κι εγω λίγους στίχους, δεν είμαι ποιήτρια, δεν έχω ξαναγράψει το ποίημα γελα μαζί μου