Προχωράω στο χιόνι μέσα στο δάσος και βλέπω γύρω μου όλα είναι άσπρα. Σφίγγω το κόκκινο κασκόλ μου με τα χέρια μου και βάζω ξανά τα άτακτα μαλλιά μου που προσπαθούν να ξεφύγουν από το μαύρο μου σκουφάκι. Χιονονιφάδες γύρω πέφτουν και γύρω μια απίστευτη ηρεμία ξεδιπλώνεται στο απαλό χρυσό χρώμα του ουρανού. Η ανάσα μου γίνεται κρύα και τα χείλη μου αισθάνονται την πρωινή δροσιά. Εισπνέω ηρεμία και εκπνέω όλους τους προβληματισμούς και τις σκέψεις που γίνονται ένα με το τοπίο. Γύρω μου τα πάντα είναι ήρεμα και χιονισμένα...τα παιδιά παίζουν με έλκηθρα και μικροί χιονάνθρωποι κάνουν την εμφάνιση τους. Μισοφτιαγμένοι....τα παιδιά δεν τους ολοκλήρωσαν και μοιάζουν με μισά έργα παιδικής αφηρημένης τέχνης. Πόσο όμορφο τοπίο σκέφτομαι αναστενάζοντας.
κάθε θέμα..κάθε λέξη...καθε τελεία...ίσως, ενα ασημένιο αντικλείδι που ξεκλειδώνει σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμους...