Τα Αντικλείδια...

            Μέσα από την συγγραφή γεννιέσαι απο την αρχή. Ανανεώνεσαι. Φωνάζεις. Γελάς. Ξεσπάς. Είναι η δεύτερη φωνή σου. Μια φωνή που δεν ακούγεται, αλλά την διαβάζεις. Κάνεις τον ήχο λέξεις και μιλάς χωρίς λαλιά. Και όταν αρχίζεις μια ιστορία, ένα διήγημα, ένα άρθρο, νιώθεις ότι καταγράφεις μια πτυχή του εαυτού σου. Θέλοντας και μη, πάντα όταν γράφεις βγάζεις και ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου, και το δανείζεις στον αναγνώστη σου.

               Ψαχουλεύοντας τα παλιά μου βιβλία και τετράδια...ένας σελιδοδείκτης μου θύμισε...μου θύμισε ένα διήγημα του Αντώνη Σαμαράκη, που ήταν γραφτό να ξαναδιαβάσω. Με άγγιξε εκείνο το διήγημα, μου θύμισε την ανθρωπιά, την ελπίδα, αλλά και τις παρωπίδες του ακραίου, του εθισμένου, του μηχανικού ανθρώπου. Πολλά τα νοήματα και οι συμβολισμοί, τόσα όσα και τα συναισθήματα που σου δημιουργεί διαβάζοντας το. Το διήγημα αυτό σε εισάγει στην κρυμμένη ισότητα, την εκλεπτυσμένη μελαγχολία και την απλότητα της φύσης που εμείς την κάνουμε περίπλοκη. Είναι ένα διαχρονικό διήγημα που ίσως έχουμε ανάγκη να θυμηθούμε τις ευαίσθητες αυτές μέρες....                                              ...

    Το κοντομάνικο μπλουζάκι αρχίζει να κρυώνει μόλις βγαίνεις έξω. Είναι και αυτή η μυρωδιά της πρωινής πάχνης-άχνης που προμηνύει μια δροσερή μέρα. Τραγούδια με έναν ήρεμο νοσταλγικό τόνο με χαμηλά τέμπο σου λένε ότι μια εποχή με μπόλικη συννεφιά θα σε επισκεφθεί. Είναι Σεπτέμβρης.     

 Εκεί που περπατούσα σε ενα δρόμο με πολλούς πάγκους τυλιγμένους με μόχθους, όπως πολλοί..κοιτούσα γύρω μου και έψαχνα υλιστικές ευτυχίες πλασμένες με δήθεν ανάγκες τσάντες, ρούχα, κοσμήματα, και καλά τρόποι να χαρείς

          Τα βλέφαρα της ανοιγοκλείνουν βιαστικά σαν καρικατούρες μιας ζωγραφιάς με ζωηρά χρώματα          Τα μάτια της αποστηθίζουν ένα όμορφο δειλινό σε μια μαγευτική παραλία που γερνάει          Μαλλιά που μοιάζουν με κορδέλες που παλεύουν με το αεράκι          Χέρια που έχουν μουλιάσει από το παραπανίσιο μπλε της θάλασσας          Πόδια που περπατάνε αργά μέσα στο νερό όπως ακριβώς στο όνειρο που πασχίζεις να τρέξεις          Στην πλάτη οι ηλιαχτίδες καίνε και λαχταρούν να δουν Μια κόρη είναι στην αγκαλιά της θάλασσας ερωτευμένη με ένα κύμα

                     Σε ένα χαρτί τσακισμένο ζωγραφίζω και μετρώ τις μέρες, τις ώρες τις χοντρές και τα αδύνατα λεπτά που περνάνε από μπροστά μου και με σπρώχνουν. Γελάνε δυνατά καθώς έχουν βαλθεί να νυστάζουν για ώρες. Άδικα τα διαχωρίζω με ότι δύναμη έχω, είναι εκεί κολλημένα χωρίς να με κοιτάζουν. Ανοίγω το ράδιο και ακούω ένα τραγούδι. Οι νότες μου χαϊδεύουν τα μαλλιά και μου τραγουδάνε στοργικά. Τις κερνώ ένα χαμόγελο και αυτές μου περιγράφουν με χρώματα ένα σωρό ιστορίες που σου μοιάζουν. Δεν σε ξέρουν δεν σε έχουν δει και με ρωτάνε. Μια φωτογραφία. Εκεί σε βλέπω, εκεί σε αγκαλιάζω. Και τα δυο τα βλέμματα μας, τα παίρνουνε οι νότες και τα κάνουνε τραγούδι.        

      Διάβασα πρόσφατα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το άγαλμα του Ογκίστ Ροντέν, που με τόση γλαφυρότητα κατάφερε να φτιάξει ένα ''ανθρώπινο ερωτηματικό'' . Μου προσέγγισε το ενδιαφέρον να γράψω και εγώ την σκέψη μου, ενθυμούμενη την φορά που είδα από κοντά το άγαλμα αυτό που σε αγγίζει με την αιώνια απορία του...